Αγωνία.

Αγωνία.

Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκενωνία.

Πως θ' απομείνω μοναχός με τρώει η αγωνία.

Κωστής. Δεκέμβρης 2012

Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα

Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα

Καλήν εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ορισμός σας

τα πάθη κάθε Έλληνα θα πω στ' αρχοντικό σας

Μέρες γιορτών μας έρχονται κι είπα να σας τα ψάλλω

μα αν συγκινηθείτε 'σείς πολύ το αμφιβάλλω

Εσείς δεν χαμπαρίζετε για κανενός τον πόνο

και όλοι σας φροντίζετε για το καλό σας μόνο

Φίλους, αδέρφια, συγγενείς τους έχετε φτιαγμένους

και όλους τους υπόλοιπους τους έχετε χεσμένους

Οι νόμοι που ψηφίζετε, μέσα εις τη Βουλή σας

είναι για να διατηρούν την καλοπέρασή σας

Σε όλους λέτε διαρκώς να σφίγγουν το ζωνάρι

πως υποφέρει ο λαός δεν παίρνετε χαμπάρι

Ψηφίζετε μνημόνια, συμβάσεις και νηστεία

και χάσατε αν είχατε όποια αξιοπιστία

Τώρα που φτάσαμε εδώ με τα καμώματά σας

λέτε εξασφαλίζετε τα δικαιώματά σας

Χρόνια εσείς φροντίζετε για τα δικά σας σόγια

τη χώρα τη ρημάξατε μαζί με τα λαμόγια

Και τώρα όπου έφτασε ο κόμπος εις το χτένι

πάλι τα καταφέρατε να βγείτε κερδισμένοι

Τα μέτρα κι η λιτότητα εσάς δεν αφορούνε

παρά τους κακομοίρηδες όπου λιμοκτονούνε

Οι κόρες, γυιοί και ανιψιές πούχετε διορίσει

και όλα τα προνόμια που έχετε αποκτήσει

δεν θίγονται και διαρκώς καινούρια αποζητάτε

και μια ζωή ολόκληρη τους άλλους πολεμάτε.

Λίγη ανθρωπιά αν είχατε τις ώρες που περνούμε,

και δείχνατε ότι και σας τα μέτρα αφορούνε,

τότε δεν θα γκρινιάζαμε απ το πρωί ως το βράδι

κι υπομονή θα κάναμε να βγούμε απ το πηγάδι.

Και οι τριακόσιοι φαίνεται πως ζείτε σ' άλλη χώρα

και δεν σας αφορούν εσάς της τρόικας τα δώρα.

Σαν να μην είσαστε εσείς όλων αυτών η αιτία

και απαιτείτε σεβασμό λες κι έχετε αξία.

Και ο καθένας από σας σκοπό 'χει στην ζωή του

μόνο να γίνει αρχηγός, να 'χει την βόλεψή του

Και να βολεύει όσους μπορεί απ' το σόι το δικό του

και απ την κάθε λαμογιά να 'χει το μερτικό του.

Όμως του κόσμου η οργή τώρα πια ξεχειλίζει

το μάτι εκείνου που πεινά τώρα αλληθωρίζει

Υπομονή δεν έχει πια ο κάθε πεινασμένος

ο άνεργος και ο φτωχός ο καταφρονεμένος

Οι υποσχέσεις δεν αρκούν τα λόγια τα μεγάλα

όταν σου κλαίνε τα παιδιά γιατί δεν έχουν γάλα.

Κι ήρθε ο καιρός όλοι εσείς να πάτε να κρυφτείτε

κι από το πρόσωπο της γης να εξαφανιστείτε

Γιατί μπροστά σας θα βρεθούν όλοι οι κολασμένοι

και τότε σεις γνωρίζετε το τι σας περιμένει.

Και εις έτη πολλά.

Κωστής, Δεκέμβρης 2012

Ο μονόλογος της θειας Ζαμπιώς

Μονόλογος

      Ποιός είναι; Μη χτυπάς άλλο την πόρτα μα σ' άκουσα. Μόνο που είμαι πιασμένη και δεν μπορώ να κουνηθώ εύκολα. Η Βαγγελιώ είσαι; Καλώς όρισες. Ίντα κάνει παιδάκι μου η μάννα σου. Δεν έρχεται να με δει. Πιασμένη είναι κι αυτή; Δεν κατέω ίντα θα γενούμε το χειμώνα. 

      Μας εκόψανε και τα φάρμακα για τσι ρευματισμούς και δεν μου περισσεύουνε παράδες να τ' αγοράζω. Εκόψανε και τη σύνταξη και δεν περισσεύει ν' αγοράσω μισό κιλό ρύζι να βράσω. Κι ο μπακάλης δεν δίνει βερεσέ.

      Συγνώμη παιδάκι μου που είχα σφαλισμένη την πόρτα. Μα λένε πως εδά γυρίζουνε οι κλέφτες και μπαίνουνε στα σπίθια μέρα μεσημέρι κι αρπάζουνε ότι βρούνε. Κι αν δεν βρούνε πράγμα, αρχίζουνε και σε χτυπούνε όπου βρούνε από την λύσσα τωνε. 

      Την περασμένη βδομάδα εμπήκανε σ' ένα σπίτι στο διπλανό χωριό και δεν εβρήκανε τίποτα να πάρουνε παρά μόνο το χερόμυλο που είχε η κακομοίρα η γυναίκα ακουμπισμένο στον τοίχο.    Και αρχίσανε και χτυπούσανε την κεφαλή τση στον τοίχο και την αφήσανε μισερή. Εγώ καλλιά τόχω να μου παίξουνε μια δυνατή να τελειώσω μια κι όξω να γλιτώσω από τα βάσανα, ετσά που μας έχουνε καταντήσει κακό χρόνο νάχουνε.

      Κι ήντα βαστάς στο σακουλάκι παιδάκι μου; Καφέ έχεις; Νάσαι καλά παιδάκι μου. Άμε δα εκεί στο γύρο πούναι το καμινέτο να κάμεις λιγάκι γιατί δεν έχω πράμα άλλο να σε κεράσω. Και βάλε και μια σταλιά νερό παραπάνω να πιω κι εγώ λιγάκι. Που έχω τρεις μέρες να τονε μυρίσω, από προχθές που ήρθε η γειτόνισσά μου η Παγώνα, νάναι καλά, και τον εβάστα βρασμένο στο μπρίκι και τον εμοιραστήκαμε.

      Δύσκολος θάναι ο χειμώνας οφέτος παιδάκι μου. Δεν κατέω ανε μπορέσουμε να τον εβγάλουμε εμείς μερικοί μερικοί. Από την μια μας εκουτσουρέψανε τη σύνταξη και δεν φτάνει ν' αγοράσουμε μπλιο μισό κιλό ψωμί και από την άλλη δεν μας γράφει ο γιατρός τα φάρμακα που παίρναμε γιατί λέει δεν είναι στην λίστα. Αν έχεις όμως παράδες να τα πλερώσεις στα δίνει το φαρμακείο. Και βγαίνουνε και στις τηλεοράσεις και λένε πως εμείς που παίρναμε πολλά φάρμακα εκαταστρέψαμε το κράτος. Πως οι κακομοίρηδες και οι φουκαράδες φταίνε.

      Αυτοί που τα λένε παιδί μου είναι λέει δημοσιογράφοι. Εφροντίσανε όμως για την πάρτη τους και σηκώσανε παντιέρα δική τους και τους εξαιρέσανε λέει από τους γιατρούς και τις λίστες που έχουνε για τον αποδέλοιπο κόσμο. Γιατί λέει έχουνε τη δύναμε και τους φοβούνται οι πολιτικοί μας που καταφάγανε τον κόσμο. Κι αν δεν τους εξαιρούσανε θ' αρχίζανε να τα βάζουνε με τους πολιτικούς και οι πολιτικοί θέλουνε να λένε καλά λόγια για τη μούρη τους. Έχουνε κάνει λέει συμμαχία μαζί τους και η μια μεριά φροντίζει τα συμφέροντα της άλλης. Και όλα τα πλερώνει ο κακομοίρης και ο ανήμπορος. Αυτός που δεν τον αφίνουνε να πεί το δίκιο του.

      Μου θυμίζουνε παιδάκι μου τους σκύλους που γαυγίζουνε όπου τρώνε ψωμί. Έχεις δει παιδί μου τους σκύλους πως μαζεύονται ούλοι μαζί και κυνηγούνε και γαυγίζουνε τον κάθε ζητιάνο και διακονιάρη που θα ξεπέσει στο χωριό; Γιατί οι σκύλοι σκέφτονται πως το ξεροκόματο που περιμένουνε να τους πετάξουνε τ' αφεντικά τους μπορεί να το δώσουνε στο διακονιάρη αν τύχει και τον λυπηθούνε. Και δεν θα περισσέψει μετά πράμμα να φάνε οι σκύλοι.

      Διακονιάρηδες και ζητιάνους μας εκαταντήσανε και μας. Δεν κατέω ίντα θα γενούμε μπλιό. Και κάθομαι και περιμένω να μου χτυπήσει κανείς γείτονας την πόρτα κάθε πρωί να δει αν την έβγαλα την νύχτα. Νάναι καλά οι άνθρωποι που νοιάζονται και με βοηθούνε πότες πότες. Ήρθε και την περασμένη βδομάδα ο ανηψιός μου ο θοδωρής και μου κουβάλησε με το μουλάρι του δυο φορτώματα ξύλα νάχω να ζεσταίνομαι λιγάκι. Νάναι καλά κι αυτός. Μα έχει κι αυτός την φαμελιά του και τα κοπέλια του να φροντίζει. Και μένει και μακριά και δεν του βολεί νάρχεται ταχτικά.

      Νάσαι και συ καλά παιδάκι μου που ήρθες να με δείς και καλή τύχη νάχεις. Ευχαριστώ και για τον καφέ.

      Να μου χαιρετάς τη μαμά σου και πες της οντέ καλυτερέψει νάρθει να κάτσουμε λιγάκι να πιουμε τον αποδέλοιπο καφέ. Γιατί εγώ όπως εγίνηκα δεν μπορώ να κουνήσω μπλιό παραόξω από την πόρτα μου και παρακαλώ το θεό να με ξεκουράσει.

      Πήγαινε στο καλό.

      Η θειά Ζαμπιώ.

      (Κωστής 01/11/2012.)

Η διαπραγμάτευση τελείωσε.

Πάει κι αυτό, τελείωσε

δεν έχει άλλα μέτρα

ο τοίχος όπου πέσαμε

φτιάχτηκε από πέτρα.

Κάναμ' ότι μπορούσαμε,

μ' όλα τα δυνατά μας

και το χειμώνα πού 'ρχεται,

θα τρώτε τα έργα μας

Εμείς γι αυτό αναλάβαμε

εσάς να κυβερνήσουμε

το σάλιο από το στόμα σας

κι αυτό να το πουλήσουμε

Μα δεν εφησυχάζουμε

και θα επαγρυπνούμε

αν κάτι πάει ξανά στραβά

εσάς να θυμηθούμε.

Κωστής, 30/10/2012

Το φως στο τούνελ.

Χρόνια ακούμε πως βλέπουμε το φως στην άκρη του τούνελ που έχουμε μπει. Και είναι αλήθεια πως το βλέπουμε. Μόνο που το βλέπουμε να μικραίνει και ν' απομακρύνεται συνεχώς. Γιατί είμαστε καθισμένοι στο πίσω παράθυρο, στο τελευταίο βαγόνι του τραίνου.

Το τραίνο προχωρά κουβαλώντας την χώρα κι εμάς πάνω του κι εμείς, από το τελευταίο παράθυρο, βλέπουμε τι αφήνουμε πίσω μας. Βλέπουμε το παρελθόν μας, απώτερο και πιο πρόσφατο, τις μέρες και την ζωή που περάσαμε, να φεύγουν και να χάνονται.

Δεν βλέπουμε μπροστά. Δεν βλέπουμε που πάμε. Δεν βλέπουμε το μέλλον. Δεν ξέρουμε αν υπάρχει μέλλον.

Το τραίνο κινείται σε σταθερές γραμμές και ο μηχανοδηγός δεν έχει επιλογή. Δεν μπορεί να διαλέξει τροχιά. Διακοσμητικό στοιχείο είναι μόνο. Την τροχιά, την διαδρομή την αποφασίζουν και την καθορίζουν άλλοι. Και την αλλάζουν κατά βούληση. Είναι οι κλειδούχοι εκείνοι που με τους χειρισμούς των καθορίζουν προς τα που και πως θα κινηθεί το τραίνο.

Οι κλειδούχοι παίρνουν εντολές από το γραφείο κίνησης από τους σταθμάρχες. Έχουν τα τραίνα που κινούνται στην περιοχή τους υπό την εποπτεία τους και ρυθμίζουν την κίνησή τους. Και αυτούς πάλι τους ελέγχει και τους παρακολουθεί ο κεντρικός σταθμάρχης. Που τους ελέγχει όλους.

Κι αυτόν όμως πάλι, κάποιος τον έβαλε στην θέση ευθύνης του. Είναι εκείνος που παίρνει τις αποφάσεις. Ο αρχηγός του οίκου. Εδώ όμως χρειάζεται προσοχή. Μέχρι να φτάσουμε στον κεντρικό σταθμάρχη, τα πρόσωπα τα ξέραμε και τ' αναγνωρίζαμε. Ήταν όλα πρόσωπα υπαρκτά και πραγματικά. Τον αρχηγό του Οίκου δεν τον ξέρουμε. Μπορεί νάναι ένα πρόσωπο ή πολλά. Μπορεί να είναι ομάδα προσώπων. Όπως μπορεί νάναι και πολλοί και διαφορετικοί οι Οίκοι.

Έχουμε εμπορικούς Οίκους, οικονομικούς, συμβουλευτικούς, έχουμε Οίκους ανοχής, Οίκους αξιολόγησης. Πολλοί από τους Οίκους μπορεί να μην έχουν ένα και μοναδικό αντικείμενο. Μπορεί δηλαδή κάλλιστα ένας Οίκος αξιολόγησης να είναι συγχρόνως και συμβουλευτικός Οίκος και Οίκος ανοχής. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Στα σίγουρα όμως δεν υπάρχει ανάμεσά τους Οίκος του Θεού. Οι Οίκοι όμως αυτοί είναι εκείνοι που αποφασίζουν και καθορίζουν την πορεία του τραίνου που μας κουβαλάει. Και αποφασίζουν και καθορίζουν το μέλλον μας κατά πως θεωρούν καλύτερο εκείνη την στιγμή. Την μια μέρα είμαστε σε μια τροχιά, σε μια γραμμή και την άλλη στιγμή διοχετεύουν εντολή στον κλειδούχο να μας ρίξει σε μια άλλη. Το μόνο που φροντίζουν είναι να βρισκόμαστε πάντα μέσα σε κάποιο τούνελ.

Ο μηχανοδηγός, αμήχανος εξακολουθεί ν' αδυνατεί να επέμβει και εμείς από το πίσω παράθυρο βλέπουμε το φως στην άκρη του τούνελ, την ζωή μας, να σβήνει σιγά σιγά.

Κωστής, Οκτώβρης 2012